Μαρίνα Τσβετάγιεβα, (μτφρ. – απόδοση: Ranele «Η Άβυσσος») Αχ, πόσοι ήδη έχουν πέσει μέσα κει, στην άβυσσο που χάσκει πέρα μετά της παγωμάρας σκοτεινής! Θα έρθει η μέρα που θα έχω εξαφανιστεί κι εγώ από προσώπου γης. Θα σβήσουν όλα μέσα μου που τραγουδούσαν, αγωνιούσαν, λαμποκοπούσαν και ορμούσαν: το σμαραγδί των ομματιών μου, της φωνής ο τόνος τρυφερός και των μαλλιών χυτός χρυσός. Θα μείνει η ζωή με το επιούσιο ψωμί, με έγνοιες της μέρας που τον καθένα κάνουν τα πάντα να λησμονεί. Και όλα θά΄ναι έτσι σάμπως κάτω απ΄το θόλο ουρανί Δεν είχα υπάρξει ούτε μια στιγμή! Ως κάποια που μορφάζει σαν μικρό παιδάκι, ως κάποια της οποίας δεν κρατά πολύ το άχτι, ως κάποια που αγαπούσε να βλέπει τα ξύλα μες στο τζάκι να μετατρέπονται σε στάχτη, ν΄ακούει βιολοντσέλο, ποδοβολητό αλόγων μες στα δάση τα πυκνά, τον ήχο της καμπάνας στο χωριό… - εγώ που είμαι τόσο ζωντανή, με σ...