Αλεξάντρ Πούσκιν, "Επιστολή του Ονέγκιν προς Τατιάνα"                            

(μετάφραση - απόδοση: Ρανελένα-Ριζίκοβα)

Ranele · Επιστολή Του Ονιέγκιν Στην Τατιάνα (Ρανελέ)

Η επιστολή του Ονέγκιν προς Τατιάνα

Απ' τα πριν γνωρίζω τα εξής: 

Θα σας προσβάλει της θλιβερής

Εξομολόγησής μου το μυστικό. 

Ώστε μια περιφρόνηση τόσο πικρή 

Στο βλέμμα σας ζωγραφιστεί!

Τι θέλω και με ποιον σκοπό

Να σας ανοίξω την ψυχή;

Σε τι χαιρεκακία, σε τι μίσος τρομερό 

Ίσως να δίνω μόνος μου λαβή! 

Έχοντας συναντηθεί με σας τυχαία, 

Μέσα σας διακρίνοντας μια σπίθα της τρυφερότητας πηγαία,

Δεν τόλμησα να την επάρω στα σοβαρά: 

Μες στο συναίσθημα να αφεθώ.

Την μισητή μου λευτεριά 

Δεν θέλησα να στερηθώ.

Εξάλλου μας χώρισε μια παρεξήγησις φρικτή...

Θύμα έπεσε ο Λένσκι στην μονομαχία...

Απ' όλα όσα μού ήταν προσφιλή 

Απέσπασα βιαίως τη δική μου την καρδία.

Τοις πάσι ξένος, χωρίς δεσμεύσεις και δεσμά

Θαρρούσα πως η λευτεριά και η ησυχία 

Θα μου χαρίζαν την ευτυχία.

Θεέ μου, πώς έσφαλα, πώς τιμωρήθηκα για αυτά.

Απεναντίας, κάθε λεπτό να σας θωρώ,

Παντού να σας ακολουθώ,

Το ανεπαίσθητο βλεφαρίσμα, των χειλέων το χαμόγελο αχνό 

Με μάτια ερωτευμένα να ρουφώ,

Να κρέμομαι από τα χείλη σας διαρκώς 

Μες στην ψυχή την τελειότητά σας να προσκυνώ, 

Ενώπιον σας να παγώνω από πόνο ψυχικό,

Να χάνω χρώμα και να σβήνω... ορίστε της αγαλλίασης ο ορισμός! 

Αυτό λοιπόν το έχω στερηθεί: 

Στην τύχη για χάρη σας γυρνώ εδώ και κει. 

Κι ενώ ο χρόνος μού είναι ακριβός:

Εγώ ξοδεύω μέσα στην μάταιη ανία 

Τις μέρες μετρημένες απ' της μοίρας την αναλγησία,

Που' ναι αβάσταχτες έτσι κι αλλιώς.

Το ξέρω: ο βίος μου έχει διάρκεια μικρή. 

Για να παρατείνω όμως τη δική μου τη ζωή, 

Σίγουρος πρέπει να' μαι ξυπνώντας το πρωί,

Πως μες στη μέρα θα σας αντικρίσω έστω για μιαν στιγμή...

Φοβάμαι: στην ταπεινή μου προσευχή 

Να αντιληφθεί το βλέμμα σας το αυστηρό 

Μια πρόθεση για εμπαιγμό 

Και να ακούσω την κατηγόρια σας όλο οργή.

Μόνο αν ξέρατε τι βάσανο φρικτό 

Είναι να υποφέρεις απ' της αγάπης τον πυρετό,

Να φλέγεσαι και κάθε ώρα με το μυαλό 

Να καταλαγιάζεις του αίματος τον κοχλασμό.

Τα γόνατά σας λαχταρώ να αγκαλιάσω  

Και δάκρυα χύνοντας γονυπετής

Να αποκαλύψω τα συναισθήματα ψυχής,

Όλα όσα με λόγια θα μπορούσα να εκφράσω,

Στο μεταξύ με την ψυχρότητα προσποιητή,

Να εφοπλίζω κάθε βλέμμα, κάθε λέξη, 

Συζήτηση να κάνω σοβαρή,

Να σας κοιτάζω εύθυμα, ποιος θα αντέξει;...

Ας είναι έτσι: πλέον να αντισταθώ 

Στον ίδιο τον εαυτό μου δεν μπορώ.

Απ' τη βούλησή σας κι μόνο θα εξαρτηθώ 

Στη μοίρα μου αποφασίζω να δοθώ.