Αλεξάντερ Πούσκιν
Η επιστολή της Τατιάνας προς Ονέγκιν (απόσπασμα από έμμετρο μυθιστόρημα "Ευγένιος Ονέγκιν")
μετάφραση-απόδοση: Ρανελένα
Σας γράφω - τι πιο φανερό;
Τι περισσότερο να πω;
Και τώρα έχετε κάθε λόγο
Να με περιφρονήσετε σκληρά.
Μα έχοντας μια στάλα πόνο
Προς μοίρα μου τη δυστυχή,
Θα μ' αφήσετε μοναχή;
Πρώτα ήθελα να το κρατήσω μυστικό.
Πιστέψτε: τη δική μου την ντροπή
Δε θα μαθαίνατε ποτέ ενόσω ζω,
Σαν είχα την ελπίδα μοναχά
Έστω σπάνια, έστω ανά βδομάδα μια φορά
Να σας ανταμώνω στο χωριό,
Μονάχα να ακούω τη δική σας τη φωνή,
Να σας μιλώ καμιά κουβέντα και μετά,
Όλο να σκέφτομαι, να σκέφτομαι σερί,
Μέρα νύχτα ώσπου να σας δω ξανά.
Μα λένε πως είστε πλάσμα μοναχικό.
Μες στο χωριό όλα σας φαντάζουν βαρετά,
Κι εμείς... ούτε διαπρέπουμε σε κάτι κοσμικό,
Κι όμως δεχόμαστε εσάς όλο χαρά.
Ποιος ο λόγος να μας επισκεφτείτε;
Μες στο ξεχασμένο απ' τον κόσμο μας χωριό
Δε θα σας γνώριζα ποτέ μου να χαρείτε,
Δε θα δοκίμαζα μήτε το βάσανο πικρό
Μήτε την αναστάτωση της άπειρης ψυχής.
Ποιος ξέρει ίσως συν τω χρόνω
Θά'βρισκα τον φίλο της καρδιάς,
Ίσως να γινόμουν σύζυγος πιστή και μόνο
όπως και μια σωστή μητέρα της παρηγοριάς.
Άλλος; ... Όχι σε κανέναν σε όλον τον ντουνιά
Δε θά' δινα τη δική μου την καρδιά!
Αυτό ψηλά έχει αποφασιστεί...
Είμαι δική σας: είναι του ουρανού βουλή.
Ήταν γραφτό να γεννηθώ
Ώστε με σας να συναντηθώ.
Το ξέρω, μού' χετε σταλεί απ' το Θεό
Και ως τον τάφο θα σας έχω άγγελο και φυλαχτό...
Στα όνειρα μου ερχόσασταν σαν μία
οπτασία,
Αν και θολή ακόμα η μορφή, μού ήταν ήδη ποθητή,
Το βλέμμα σας με βασάνιζε με ακολασία,
Η φωνή σας αντηχούσε μέσα στην ψυχή.
Κάποτε... όχι δεν ήταν όνειρο αυτό!
Με το που μπήκατε σας αναγνώρισα αυτοστιγμεί,
Όλη μούδιασα, ξάναψα από ενθουσιασμό,
Αυτός είναι: τ' ομολόγησα μες στην ψυχή!
Δεν είναι αλήθεια τάχα; Σας άκουγα από παλιά:
Μου μιλούσατε μες στη σιωπή,
Σαν βοηθούσα τη φτωχολογιά
Ή καταλάγιαζα με προσευχή
Την αναστατωμένη μου ψυχή;
Και τούτην την ίδια τη στιγμή
Δεν ήσασταν εσείς, γλυκιά μου οπτασία,
Που αχνοφανήκατε εδώ στην ξαστεριά,
Σταθήκατε σιγά στης κλίνης την κεφαλή;
Δε ήσασταν εσείς που μ' αγάπη και χαρά
Ελπίδας λόγια μου ψιθυρίζατε μες στ' αυτί;
Ποιος είστε τελικά,
Φύλακας - άγγελος πιστός
Ή διαφθορεάς πονηρός:
Ας πάψετε τις αμφιβολίες κάθε λογής.
Ίσως όλα είναι ένα παιχνίδι στο μυαλό,
Ξεγέλασμα μιας άπειρης ψυχής
Και είναι κάτι άλλο να συμβεί γραφτό...
Τι να γίνει! Τη μοίρα μου εις το εξής
Στα δικά σας παραδίδω χέρια,
Μπροστά σε σας χύνω τα δάκρυα ψυχής
Την προστασία σας γυρεύω...
Φανταστείτε: είμαι μοναχή,
Δε με νογά κανείς εδώ,
Νιώθω να μου σαλεύει το μυαλό
Να αργοπεθαίνω στη σιωπή.
Σας περιμένω: με μόνη σας ματιά
Ζωντανέψετε ελπίδες στην καρδιά
Ή κόψτε τον ύπνο μου βαθύ.
Αλίμονο, με κατηγόρια δίκαιη και λογική!
Τελειώνω! Φοβάμαι να ξαναδιαβάσω την επιστολή...
Παγώνω απ' τον φόβο και την ντροπή...
Μα η εγγύηση για μένα είναι η δική σας η τιμή,
Με θάρρος παραδίδομαι σ' εκείνη.
1833
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου