Αλεξάντρ Μπλοκ, Μια κόρη έψαλνε στην εκκλησία... (Μετάφραση - απόδοση: Ρανελένα)

* * *

Μια κόρη έψαλνε στην εκκλησία 

Για όλους τους ταλαίπωρους στην ξενιτιά,

Για όλους που είχανε σαλπάρει με τα πλοία,

Για όλους που είχαν ξεχάσει όποια χαρά.

Έτσι στον τρούλο ανέβαινε η δική της φωνή 

Και μες στην αχτίδα λουζόταν ο ώμος λευκός,

Και απ' το σκότος αφουγκράζονταν οι πιστοί 

Πως το λευκό φόρεμα έψαλνε τυλιγμένο στο φώς.

Και όλοι πιστέψαν πως θα έχει χαρά,

Πως τα πλοία στο απάγκιο είχαν κρυφτεί,

Πως οι ταλαίπωροι άνθρωποι στην ξενιτιά 

Επιτέλους είχανε βρει μια γαλήνια ζωή. 

Και η φωνή της ήταν γλυκιά, και η αχτίδα λεπτή,

Και μόνο μπρος στην Ωραία Πύλη ψηλά,

Κοινωνόντας τα Θεία - έκλαιγε ένα παιδί

Και αυτό επειδή κανείς τους δεν θα γυρνούσε ξανά.

Αύγουστος 1905