Ένα φθινοπωρινό πρωινό,
Νικολάι Ζαμπολότσκι
(μετάφραση - απόδοση: Ρανελένα)
Το αγέρι όρκους αγάπης σκεπάζει σε κάθε ριπή,
Τον ουρανό διασχίζει ένα σμήνος τελευταίων πουλιών.
Όλην μέρα τα σφενδάμια ρίχνουν χάμω στη γη
Τις σιλουέτες πορφυρένιων καρδιών.
Φθινόπωρο, μας την έφερες για τα καλά!
Κουκουλωμένη στον πυρακτωμένο χρυσό παγώνει η γη.
Του πένθους η φλόγα κάτω απ' τα πόδια τριζοβολά,
Σαλεύοντας της φυλλωσιάς ένα στρώμα παχύ.
***
Με τα πέταλά τους οι όψιμες παπαρούνες ραίνουν τη γη,
Με σαλπίσματα αποδημούν μακριά γερανοί,
Και η φύση μες στο σκότος αυτό νοσηρό
Δεν μοιάζει με τον ίδιο της τον εαυτό.
Άρα γιατί στην αλέα ερημική και γυμνή,
Θροΐζοντας με τα φύλλα πεσμένα,
Χωρίς να λυπάσαι μήτε τον εαυτό σου μήτε κανέναν,
Τριγυρνάς με την άσκεπη την κεφαλή;
Όλη η βλάστηση έχει λουφάξει ψηλά
Στα παράξενα απ' τη γύμνια κλαδιά,
Τι άραγε είναι αυτό που σου έχει συμβεί,
Τι έχει συμβεί στη δική σου ψυχή;
Πώς ετόλμησες τούτην την ομορφιά,
Την μονάκριβη σου την ψυχή,
Να αφήσεις στον κόσμο παντού να γυρνά,
Για να χαθεί σε μιαν χώρα για αυτήν μακρινή;
Ας είναι οι τοίχοι του σπιτιού μας σαθροί,
Ο δρόμος στο σκοτάδι ας μας οδηγεί, -
Δεν υπάρχει στον κόσμο της προδοσίας πιο θλιβερό,
Απ' την προδοσία του δικού μας "εγώ".
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου